و تزعزع « 1 » حيوانات ، سيرها بحسبان و قدرها برهان « 2 » كى : و الشَّمْسُ « ( وَ الْقَمَرُ بِحُسْبانٍ ) » و ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ - الى غير ذلك من نعوت جلاله ، و صفات كماله . در حرف - و صوت بشر - و عبارت - و استعارت « ( بلغاء اصحاب نظر - و فصحاء ارباب زبر ) » نمىگنجد ، - جه : صدمت زخم : وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها ، عقده بر زبان بلبلان بستان فصاحت جنان افكنده است « ( كى نواى طوطى شكر خاى : انا ) » افصح العرب و العجم . كى در بيش آينهء : وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ سخن‌سراى شده بوذ ، - و صوت عندليب خوش نغمت : اوتيت جوامع الكلم ، - كى در رياض قدس : فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ ، داستان تسبيح - و و تقديس ميزذ ، - از آشيان : وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلى ، - بر اغصان : سدرة المنتهي بر ترنّم : « 3 » « لا احصي ثناء عليك » مقصور بوذ . - و امد اقصى شهسوار ميدان بلاغت - كى در فضاى صحراى : يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ جولان « [ مى ] » نمود - از سر منزل عجز : « انت كما اثنيت علي نفسك » در نگذشت ، و ازين جهت بعضى را بصواب اين نزديكتر مىنمايد - كى جون سخن در مدايح عوارف اين حضرت بغايتى نمىرسذ ، و در محامد عواطف او بنهايتى نمىانجامذ به حكم آنك : [ ( شعر ) ] شروع در غرضى كان بآخرى نرسذ * هزار باره ز كردن بهست ناكردن قلم درين سخن بايد كشيد ، و مهرهء نرد دغارا « 4 » باز بايد جيد ، و :

--> ( 1 ) - تزعزع ، يعنى : جنبيد - ترعرع - ه - نسخه . - ترعرع الصّبىّ يعنى جنبيد كودك - و باليد ( شرح قاموس ) . ( 2 ) - ببرهان - ط - ه . ( 3 ) - بر قوم - اصل . ( 4 ) ه بى : را .